Simone Verbiesen
Goirle
14 september 1973
1979 - 1981
Witte Olifant
Goirle
Samenwonend
Telefoniste
Naam:
Geboorteplaats:
Geboortejaar:
Periode in Godelieve:
Huisjes:
Huidige woonplaats:
Gezinssituatie:
Beroep:
beveiligd mailadres: verander _at_ door @ in je
mailprogramma
beveiligd mailadres: verander _at_ door @ in je mailprogramma
Terug naar verhalen-index
Terug naar verhalen-index
Naar bovenzijde pagina
Zes jaar was ik en net van de kleuterschool af. Bekend was al wel dat ik wat achterliep bij de rest en motorisch slechter was dan een ander.
Hoe zwaar de zorg voor mijn ouders was over mij besefte ik nauwelijks in die tijd. Ik was vaak ziek.
Het was datzelfde jaar in de leeftijd van zes dat ik naar Godelieve kwam, ik kan me er weinig van herinneren, hoe dat het er aan toe ging daar. Wellicht probeerde ik het onbewust te verbergen. Ik weet het niet.
Wat ik mezelf wel herinner is dat je volgens mij de eerste zes weken niet naar huis mocht. Daarna mocht je dan een keer naar huis in het weekend, en dan weer niet, vervolgens mocht je een heel weekend naar huis steeds om en om. Ik weet nog wel dat ik dat niet leuk vond, zo weinig naar mijn ouders en zus. Mijn ouders mochten wel een maal in de week op donderdag spelletjes met mij komen doen! Dat was altijd leuk.
Ik kreeg ook wekelijks fysiotherapie en logopedie. Vaak was er ook een bezoekje aan de dokter omdat ik weer eens gevallen was.

Wat ik mezelf nog wel goed kan herinneren waren mijn wegloopmomenten, samen met mijn pop en rode koffertje kwam ik niet verder dan het hek aan de voorzijde.

Ook het zwemmen in de zomer buiten met de andere kinderen, samen met de bus naar de zwemles niet ver van Godelieve vandaan staat nog in mijn geheugen

Ook heb ik op Sint Godelieve mijn eerste communie gedaan, dat was een groot feest en er waren veel mensen.

Nu ik dit zo schrijf, en aan dit alles terug denk, merk ik van mezelf dat ik er toch weer opnieuw emotioneel van word.
Godelieve

Een periode van veel pijn en verdriet, want wonen zonder je ouders dat wil je liever niet. Soms waren er leuke dingen te doen, en dacht je even niet aan thuis. Ondanks dat ik er gewoond hebt, had ik er ook vaak veel pret. Ik denk eraan met een lach en traan en weet dat mijn ouders met deze keuze hun best hebben gedaan. Dit was het beste voor mij.
Ik ben nog wel eens een paar keer terug geweest naar Sint Godelieve. De laatste keer was dat volgens mij in 1997. Er was dat jaar op het terrein een reünie. Samen met mijn moeder ben ik daarheen geweest. Ook heb ik toen ik de Witte Olifant bezocht en ben er opnieuw binnen geweest. Wat was het modern geworden.

Vaak denk ik nog terug aan de tijd van toen, maar kan er me eigen helaas niet al te veel van herinneren!
Toen ik in 2008 ergens anders ging werken, en het gesprek stomtoevallig over Sint Godelieve ging, kwam ik erachter dat mijn collega hier vroeger ook gezeten had. We hebben het plan nu anno 2010 snel een keer terug te gaan naar de tijd van toen. Voor hem is het korter geleden dan voor mij, maar we gaan kijken of dat er voor mij veel veranderd is.
Ik zal zeker lachen maar er zal ook een traan komen, omdat het niet meer was zoals toen.

Inmiddels ben ik terug geweest samen met Frans een collega is van mij die daar ook gewoond heeft.
Van wat er was, op Godelieve is er niet veel meer! Nog wel de Witte Olifant, twee andere huisjes en het schoolgebouw. Verder is bijna alles weg. Maar de herinnering blijft!

Groetjes, Simone