Nou, ik heb denk ik wel een aardig beeld gegeven van hoe het er in die tijd in ons huisje aan toeging.

Met Kerstmis van 1961 mochten het eetmeisje en ik eens "op proef" naar huis. We werden op-
gehaald door haar vader, want die had een auto. Die vader begreep er helemaal niets van! Hij zat in de auto met 2 meisjes, die de reis zo lang mogelijk probeerden te rekken . . . Om de haverklap moest een van ons tweeën naar de WC. We waren gewoon allebei doodsbenauwd dat onze ouders ons écht niet meer wilden (en wat moet je dan als 8-jarige?)
Maar ja, wist die man veel . . .
Toch denk ik dat die ouders het hele verhaal wel te horen hebben gekregen, want toen we te-
rug kwamen, werd de zuster in het hoofdgebouw geroepen en daarna ging ze opééns inpakken en vertrok, voorgoed ! ! ! Ze pakte al haar spullen in, zelfs haar katje (een kát - tussen al die astmapatiëntjes ! !) en niemand van het hoofdgebouw greep in toen we haar met sneeuwbal-
len (eigenlijk ijsballen) bekogelden, en haar heel hard uitjouwden toen ze, met de kat in een mandje achterop, wegfietste. We hebben haar daarna gelukkig nooit meer gezien. En wij wis-
ten dat het echt voorgoed was en dat we haar nooit meer zouden zien! Dus we waren hele-
maal door het dolle van blijdschap!

En een dikke maand later, in februari 1962, kreeg ik te horen dat ik naar huis mocht. Ook voor-
goed. Dus ik weet niet of alles daarna erg veel beter is geworden. Het kan in ieder geval niet veel slechter zijn!
Mijn ouders zijn nooit ingelicht over wat er voorgevallen was. En dat vind ik eigenlijk nog steeds heel vreemd. Want ze kregen een toch wel heel beschadigd meisje thuis.
Het was, ook voor hen, prettig geweest als ze hadden geweten wat er allemaal gebeurd was. Ook voor mij trouwens, want nu heeft het tot de geboorte van mijn eigen kinderen geduurd voordat ik begreep dat mijn ouders me niet hadden 'weggedaan'.

Maar het is gelukkig weer helemaal goed met me gekomen!

Ik herinner me nog wel iets grappigs, ook al is het een beetje wrang. Ik kreeg zó verschrikke-
lijk veel prednison (een weerstandverhogend geneesmiddel op basis van kunstmatige bijnier-
schorshormonen, dat als bijwerking o.a. zwellingen kan geven - red
.) toegediend, dat ik heel erg opgeblazen was.
We gingen een keertje naar het zwembad en daar viel ik per ongeluk in het diepe.
Doordat ik zo opgeblazen was, bleef ik gewoon drijven. Ik voelde me hélemaal geweldig ! ! ! Dat is lang een van mijn leukste herinneringen aan Godelieve geweest. Dat ik zomaar kon zwemmen, terwijl ik nog nooit zwemles had gehad . . . Misschien was ik toch wel een heel speciaal iemand . . .
Heel grappig wat voor mechanismen er in werking treden als je het als kind moeilijk hebt. Maar goed, ze helpen wél!

Mochten er mensen zijn die mijn verhaal herkennen, dan hoor ik dat graag.
Terug naar verhalen-index
Marianne
10 maart 1961 - 16 februari 1962
Ik noem liever geen namen
gelukkig getrouwd en kinderen
Naam:
Periode in Godelieve:
Huisjes:
Gezinssituatie:
Terug naar verhalen-index
Naar bovenzijde pagina
Ik heb van maart 1961 t/m februari 1962 op Godelieve gezeten en dat is van begin tot het end heel erg naar geweest. Wij hadden een zuster die misschien dan wel wist hoe je met astma moest omgaan, maar absoluut geen kaas had gegeten van de omgang met kinderen.
Er zijn daar in ons huisje dingen gebeurd met, en gezegd tegen kinderen, waar ik nu nog steeds heel moeilijk over kan praten. Ik denk dat het niet voor niets is dat er uit mijn periode maar zo heel weinig mensen via Schoolbank willen vertellen dat ze in Godelieve hebben geze-
ten. Ik weet dat ik me zelf heel veel dingen niet wil herinneren en ik ben bang dat dat voor meer mensen geldt.
De andere verhalen op de site herken ik absoluut niet. In mijn tijd was er geen speeltuin, geen fort, geen zwembad; niets. Je had alleen maar de huisjes, het kerkje, het hoofdgebouw met de keuken, en de school. Ergens voorbij de school lag nog een of ander sportveld, maar daarmee had je alles wel gehad! Ook werd er op zondag niet gewandeld: wij moesten na de rust positieve brieven schrijven naar huis, over hoe goed het wel niet met ons ging.
Contacten tussen de huisjes onderling werden bepaald niet aangemoedigd, dus ik ken verder ook helemaal niemand.
Wat er wel vaak werd ge-
daan waren de toneelspel-
letjes. Zo heb ik nog steeds een foto van het Driekoningenspel. Waar dat opgevoerd werd, weet ik niet. Maar dat ik het heel leuk heb gevonden, weet ik wel.

Ik ben wel nieuwsgierig naar Godelieve en ben er vorig jaar (voor het eerst) eens langs gereden. Maar op een of andere manier kon ik het toch niet op-
brengen om er daadwerke-
lijk naar binnen te gaan. Toch zou ik wel graag willen weten of mijn slechte herinneringen nou alleen de vertekende beelden zijn van een 9-jarig meisje of dat alles écht zo slecht en zo naar is als ik me herinner.
Zal ik jullie een paar voorbeelden geven hoe het er in ons huisje aan toeging? Let wel, dit waren géén uitzonderingen . . .
Driekoningenspel in 1962, een van mijn schaarse goede herinneringen aan Godelieve. Dat zwart geschminkte mensje ben ik. Waar deze toneelstukjes werden opgevoerd in de jaren 1961 - 1962, weet ik niet meer.
Toen mijn ouders de eerste dag wegreden, zwaaide ik ze samen met de zuster uit. Haar reactie toen ze eenmaal buiten gehoorsafstand waren: "zo, die zullen vanavond wel een feestje hebben dat ze van je af zijn. Nu kunnen ze eindelijk eens doorslapen." Let wel, tegen een meisje van 8 met astma (dus veel 's nachts benauwd wakker). Ik geloofde haar . . . Ik moet toch haast wel heel lastig zijn geweest, anders was ik nooit 'weggedaan' . . .

Op een gegeven moment kregen we een meisje met een eetstoornis. De zuster stond erop dat ze haar bord leeg at. Er was een dag dat iedereen de soep al op had, behalve dat meisje. De aardappelen en groenten werden uit het keukentje gehaald. Maar bij haar werd gewoon alles in het soepbord bijgeschept. En op-
eten maar. Daarna gebeurde hetzelfde met het toetje. Dat werd gewoon over het soep-aardappel-groente-mengsel geschept en ze moest het opeten. Wij zaten er met grote angstige ogen bij, want wij kenden de zuster langer dan vandaag . . . En ja hoor, op een gegeven moment was het eten zó verschrikkelijk vies, dat het meisje ging overgeven. In haar bord . . . (en raad eens? Ze moest het opeten! !) Gelukkig werden wij toen naar boven gestuurd en hoefden we de rest niet mee te maken.

Er was ook een keer een jongen (aan zijn astma, volgens mij) overleden. De zuster presteerde het om ons te vertellen dat "zijn ouders nu wel blij zouden zijn". Nu hoefden ze tenminste niet iedere maand alleen voor de goede sier helemaal naar Goirle te komen. Dat zei ze dus tegen 13 kinderen waarvan er minstens 10 astma hadden!

Als je 's nachts benauwd was, moest je op een houten stoel in je pyjama in een kamertje zitten, vlak voor het wijd opengezette raam en daar moest je dan blij-
ven totdat het "over" was en je je niet meer zo "aanstelde". Dat duurde meestal de hele nacht, want zij ging gewoon slapen . . . (wij mochten dat absoluut niet ! ! ! Het was zitten en wakker blijven !) Als zij dus nachtdienst had, was ik (uit angst om het juist te worden) iedere nacht benauwd.

Er was met Sinterklaas een jongen in het huisje, die nog in Sinterklaas geloofde. Nou, dat heeft 'ie geweten! Want wij kregen natuurlijk te horen dat hij nog ge-
loofde en dat zoiets wel héél erg achterlijk was . . .

In onze tijd was er op school een bepaalde leraar. Hij gaf les in de combinatie-
klas 3 en 4, tenminste zo herinner ik het me, en als hij boos was sloeg 'ie op de palm van je hand met de scherpe kant van een liniaal. En geloof het of niet, ik was dól op die man. . . Hij was tenminste eerlijk in zijn boosheid.

Ik ben een keertje erg ziek geweest, met zo'n dikke 40 graden koorts. Toen ik door onze meester van school naar huis gestuurd werd omdat ik liep te bibberen van de koorts, werd ik "opgevangen" door de zuster. Ik moest me natuurlijk niet zo verschrikkelijk aanstellen . . . (gelukkig ging ik van mijn stokje terwijl ik nog buiten stond en daar waren ook andere verzorgsters bij).

Er was een schoenenhok in die huisjes. Toch? In mijn herinnering is dat een heel donker, zwart hok, zonder enig licht, waar allemaal spinnen over je benen liepen. Ik zat daar ook op mijn knieën in het stikkedonker. Méér weet ik niet meer, dat heb ik op de een of andere manier weggedrukt. Maar sindsdien ben ik dus reuze bang voor spinnen.
*






*











*





*






*



*




*





*
beveiligd mailadres: verander _at_ door @ in je mailprogramma
beveiligd mailadres: verander _at_ door @ in je mailprogramma