Samen met de Koekoekjes op de foto, met Ronny in 't Groen en Ninette Murk met wie ik de Beatles naspeelde.
Toeval of niet, in ieder geval ben ik de naam van Helma Dekkers tegen gekomen en heb haar gemaild. Prompt kreeg ik herkenbare foto's uit het letterlijk grijze verleden.
Later heb ik contact opgenomen met Sil en nu we hebben met regelmaat contact. Wat mij op-
viel is de grote herkenbaarheid in de verhalen van het grote en het kleine leed, en waarom een verblijf op Sint-Godelieve heilzaam was in die tijd.
De reden dat ik naar Sint-Godelieve ben gegaan was, volgens het verhaal van mijn ouders, dat ik zo teruggetrokken was omdat mijn tweelingbroer mij zou overheersen. Mijn eigen opvatting is dat mijn teruggetrokken gedrag meer te maken had met de pedagogische beperkingen van mijn vader.
Naam:
Geboorteplaats:
Geboortejaar:
Periode in Godelieve:
Huisjes:
Huidige woonplaats:
Gezinssituatie:
Beroep:
Leo van den Heuvel
Oss
1956 (7 februari)
1964 - 1966
Bambi, Witte Olifant en Koekoek
Kortenhoef
sinds 2 mei 2005 getrouwd met Liudmila
Psychiatrisch verpleegkundige




In het begin had ik veel moeite om mijn plek te vinden. Na de observatieperiode in huisje de Bambi, ging ik naar de Witte Olifant. Dat was een huis met alleen maar jongens en dat vond ik niet zo prettig. Ik kon ook niet zo goed overweg met al te drukke en agressieve jongetjes.
Later ben ik naar de Koekoek gegaan. Ik voelde mij daar veilig, met name bij juffrouw Pauline en juffrouw Ria. Ik weet nog dat in die tijd veel toneelstukjes werden opgevoerd. Van Catootje die naar de botermarkt ging. Ik speelde het oude mannetje, heel voorzichtig. Nu liep ik al krom, dus die rol was mij op het lijf geschreven. Ook voerden we de imitatie van de Beatles op met Ronnie in 't groen en Ninette Murk. Ik kon de gitaar van George Harrison heel goed imiteren op het nummer van She loves you, yeah, yeah. Ook was er een jufrouw,die kon vuur eten, dat was wat, je keek je ogen uit.
Ook herinner ik mij de vakantieweken op een boerderij ergens in het dorp in Riel. Gebracht door Withaar het paardje, met zijn allen in de laadbak.
Misdienaar ben ik ook geweest bij pater van Duynhoven. Op een dag moesten Ronnie en ik de mis dienen. Met de consecratie moet er gebeld worden. Nu zat het belletje niet zo goed vast aan het handvat. Ronnie belt en het belletje rolt al klingelend de trap naar beneden af.
De rest van de mis heb ik zitten stikken van het lachen. Na afloop komt een van de nonnen op mij af met de mededeling, dat ik nooit meer de mis mocht dienen: "In het huis van de heer mag niet worden gelachen". Fons Janssen denkt hier trouwens anders over.
Pater van Duynhoven komt binnen en ziet mij staan met betraande ogen. Hij stuurde de non weg en nam mij niet kwalijk dat ik zo onbedaarlijk moest lachen tijdens de mis. Hij vond het ook grappig.
Toen ik na 2 jaar naar huis ging was ik zo gehecht aan de kinderen en leidsters in de Koekoek, dat ik eigenlijk niet terug wilde. Ik heb het verblijf op Sint-Godelieve als een veilige periode ervaren.
Ik hoop dat de reünie een prettig weerzien wordt
Leo.

beveiligd mailadres: verander _at_ door @ in je
mailprogramma