Terug naar verhalen-index
Kees van Gestel
Tilburg
1955
augustus 1965 - mei 1968
Bambi en Filistijnen
Venray
op 21 september 2005 getrouwd met Conny Kranendonk
Allround elektrotechnisch onderhoudsmonteur
Naam:
Geboorteplaats:
Geboortejaar:
Periode in Godelieve:
Huisjes:
Huidige woonplaats:
Gezinssituatie:

Beroep:
Reünie Sint-Godelieve, 11 juli 1998 - 30 jaar terug in de tijd. Was het toen echt zoveel beter?

Het is 11 juli 1998, half twee in de middag. Vol verwachting loop ik het terrein op van Sint-Go-
delieve, het tehuis waar ik zo'n dertig jaar geleden enkele jaren heb doorgebracht.
Wie zullen er allemaal zijn? Zou Rien Lemmens er zijn? Of Mariette Marijnissen? Kees Kap-
tein(s)? Marion van Weert met haar epilepsieaanvallen, heette ze nou zo of kwam ze uit Weert? Leidsters, leraren?
Zou ik ze zo herkennen of heb ik herkenningspunten nodig, zoals de bordjes met jaartallen in de tent, waarbij de mensen zich verzamelen?
Zou ik antwoord kunnen krijgen op de vraag wat me zo enorm veranderd heeft, gedurende de tijd dat ik er gezeten heb?
In mijn huisje, de Filistijnen

Naar bovenzijde pagina
Terug naar verhalen-index
Via een leuk versierde route naar de tent. En dan, in de rij voor de tent; de eerste herkenning. De leraar van de vijfde klas. Is hij het nou wel of niet? Nee, maar mijnheer Verschuuren van klas zes volgde enkele ogenblikken later. Goed dat ik erop attent gemaakt werd. Ik zou hem niet herkend hebben merk ik. Wat is hij inmiddels grijs geworden zeg!
Hij wist zich mij nog te herinneren: "Was jij niet die altijd rustige jongen? Anderen waren altijd wat druk, maar jij viel op omdat je rustiger was dan de rest. Is dat nog zo? Ben jij nog steeds zo rustig?" Ja, nog steeds is dat zo.
Nog wat verder gepraat met hem, en ik merk dat hij na al die jaren nog steeds iemand is waar ik graag bij in de buurt ben. Inmiddels is ook de echte leraar van de vijfde klas gearriveerd en ook die herkende ik eerst niet.
Veel herinneringen worden door de tijd gekleurd en veranderd, zo merk ik weer eens.
Bij de zandbak van de Filistijnen. Op de achter-
grond de huisjes Tom Poes en de Koekoek.


Helaas, de deur op slot. Door de ramen is te zien dat er nog veel van de oude indeling behouden is geble-
ven, maar wel met andere meubels. En ook hier nie-
mand van de periode 1965-68.
Terug in de tent weer zoeken naar bekende gezichten. Goed dat er op diverse naamstickers datums vermeld staan. En dan plotseling; jawel, een bekende naam: Corrie ... Backs. De datum klopt, het gezicht ook! Ook zij kent me nog. "Jij was altijd met radio bezig. Pieep pieep!" Ze wist het nog precies. Ze vertelt dat ze getrouwd was met de man waar ze in die tijd ver-
kering mee had en dat die inmiddels overleden is. Sjef heette hij. Ik kon hem me nog herinneren omdat hij toen in militaire dienst zat en wel eens van die groene batterijen mee bracht. Er komt nog iemand bij die in 'mijn' tijd in de Filistijnen gezeten heeft. Onherkenbaar veranderd. Maar ja wat wil je, we wa-
ren kinderen toen. Amper tien jaar oud. Ook haar naam zegt me weinig. Ze heeft een poëzie album bij zich, waarin juf Corrie een versje geschreven had.

Verder op zoek naar oude bekenden. Leidsters, andere kinderen, waar zouden ze zijn? In de tent nog niemand te zien. Ook op het fotobord herken ik weinig uit 'mijn' tijd.
De huisjes zouden ook opengesteld worden als het mogelijk was. Dus op naar de Filistijnen.
Weer verder zoeken naar oude bekenden. Rondlopen over het terrein. Er is veel veranderd. In de speeltuin zijn de paddestoel en het fort verdwenen. Ze werden te gevaarlijk. De tand des tijds heeft ze niet ont-
zien. De pomp en de vijver zijn er nog. Vele liters water hebben we daarmee opgepompt. Even het huisje binnen waar de presentatie van de nieuwe plannen gegeven wordt. Wat is het hier kil aange-
kleed. De presentatie was nog niet aan de gang. Even boven naar de slaapzalen kijken. Weg! Een grote ruimte met vloerbedekking en enkele stoelen. Brrr.. Wegwezen hier!
Een aantal andere huisjes zijn ook open. Hier is veel veranderd. De kast met de kisten om ons speelgoed op te bergen is dichtgemetseld en heeft een andere functie gekregen. De slaapzalen zijn veranderd in slaapkamers. De groepen zijn dus kleiner geworden? Hee, nog steeds hetzelfde granieten aanrecht van toen!
Ergens begint er iets te wringen.

Terug naar de tent. Misschien zijn er toch nog enkele bekenden gearriveerd. Weer kom ik juf Corrie tegen. Ze vertelt dat er nog een leidster uit 'onze' tijd is gearriveerd: Juf Thea. Na enig zoeken is ook zij weer gevonden. Even kijken.... nee, of toch? Ja, even later kon ik ze me weer

Het onvolprezen maar helaas verdwenen fort.

voor de geest halen. Ook zij was niet echt veran-
derd. Dan komt Peter Meys tevoorschijn en ook Ria die in dezelfde tijd bij mij in het huisje gezeten zou moeten hebben. Peter zou ik zonder zijn naambordje niet herkend hebben, en Ria kon ik in mijn herinne-
ring helemaal niet terug halen. Toch begonnen de verhalen los te komen. De kerstboombrand. Mijn wit-
te muizen. Na school verplicht buiten spelen, weer of geen weer. De vrijheid die wij hadden in ons spel.

Maar ook dingen die je je nu nauwelijks voor kunt stellen. Leidsters die zes weken aaneengesloten daar waren. Vierentwintig uur per dag. Als ze nacht-
dienst hadden, moest de deur van hun slaapkamer open blijven, anders mocht hij dicht. Vaak waren ze niet veel ouder dan achttien of negentien jaar. En dan toch de verantwoordelijkheid over twaalf, der-
tien kinderen. Soms alleen, maar meestal met een of twee collega's. Dingen die nu ondenkbaar zijn, waren toen heel gewoon.
Bovenop de pomp, met Aletta Groenen.
De jongen rechts vooraan is Peter Meijs.


Na dertig jaar zijn veel van de herinneringen vervaagd of vertekend.
Toch weet ik dat het een mooie tijd was. Hutten bouwen in de zandbak. Kikkers vangen op Gorp en Rovert. Te voet naar het zwembad in Goirle. De knutseluurtjes in de kelder van het hoofdgebouw. Zelf caramellolly's maken. Op kamp, in een huis van de fraters ergens in een bos, naar ik meen. Keten 's avonds in bed en dagen nadien als straf vroeg naar bed en stil zijn! Skelterwedstrijden met de trapskelter. De door de nonnen zelfgemaakte rozenbotteljam.


Dit alles lijkt in schril contrast te staan met de gang van zaken nu. De groepen zijn kleiner. Geen geza-
menlijke slaapzaal meer om te keten. Ook hier lijkt de geest van deze tijd huisgehouden te hebben. Kleinere klassen. Alles is steeds meer op het indi-
vidu gericht. Als je toen ruzie had met iemand, kwam je daar op een of andere manier wel uit. Dat moest wel, want je kwam elkaar altijd wel ergens tegen. Nu lijk je te kunnen ontsnappen naar je eigen kamer. Is dat zoveel beter?

Alles bij elkaar was het een leuke maar te korte middag. Er leek nog zoveel te bepraten. Eigenlijk wilde ik met de reünie ook die periode uit mijn ver-
leden definitief achter me laten maar ik merk dat het leuk is om toch wat oude herinneringen op te halen. Ik word ouder, merk ik.
Maar of ik mijn kinderen (mocht ik ze ooit krijgen) nu nog naar zo'n instelling zou sturen?

Kees van Gestel


Op het speelveld bij de Kangaroe.
Ik sta achteraan met Marjo van Weert.


beveiligd mailadres: verander _at_ door @ in je mailprogramma
beveiligd mailadres: verander _at_ door @ in je
mailprogramma