Terug naar verhalen-index
beveiligd mailadres: verander _at_ door @ in je mailprogramma
Naam:
Geboorteplaats:
Geboortejaar:
Periode in Godelieve:
Huisjes:
Huidige woonplaats:
Gezinssituatie:

Beroep:
Frans de Roos
Tilburg
1955
1966 - 1967
Kangeroe en Witte Olifant
Udenhout

Gehuwd met Tea,
kinderen: Jochem en Thijs

assistent bureau-coördinator
Ik was een jaar of elf toen ik plots te horen kreeg van mijn ouders dat ik voor een wat lange-
re periode uit huis geplaatst zou gaan worden.
Weg van huis en haard, van zussen en broers, weg van vrienden, weg van mijn eigen ouders.
Ze hebben nooit gelogen over hoe lang dit zou gaan duren, het werd zeker wel een jaar, mis-
schien zelfs wel veel langer. Maar geen uitleg over het "waarom".
Godelieve met je mooie smalle lange laan
Omgeven met je frisse dennengeur
van al die mooie bomen
Godelieve . . . zo mooi
Wat heb je met ons allen gedaan ? ? ?
Godelieve . . . zo mooi
Liggend in de vroege ochtendzon
Het heeft erg lang geduurd
tot ik het uiteindelijk vertellen kon
Ik kwam in de Kangeroe terecht, een erg leuk huisje vond ik, ik kan zonder enige moeite be-
kennen dat er veel aandacht was voor mij, samen spelletjes spelen met iedereen, ook met de juf. Samen eten en allerlei andere leuke zaken. Maar na enige dagen bekroop mij het gevoel van het gemis  . .  en ja daar was het geboren: Heimwee.
Maar ik had ook geluk, ik hoefde niet zo ver weg. Aanvankelijk zou ik eerst terecht zijn gekomen op een verblijf op Schiermonnikoog. Maar het zou nu Go-
delieve worden dicht bij huis, dicht bij mijn eigen Tilburg.
Raar dat zo iets zo ingrijpend kan zijn in een kind.
Ik merkte later pas op dat "het niet weten waarom" mij diep heeft geraakt in mijn gevoel.
Terug naar verhalen-index
Langzaam maar zeker ging ik me thuis voelen op het mooie Godelieve met zijn speeltuin, vol-
gens mij was er geen mooiere speeltuin in de wereld dan hier. Dan de wandelingen naar het kappelletjesbos in Goirle met de juf en alle an-
dere kinderen, waar je de salamanders en ha-
gedissen zo voor het grijpen had. De brieven die we schreven aan de DAF-fabrieken in Eind-
hoven zodat we reclame teruggestuurd kregen met mooie autoplaatjes.

De voetbaltoernooien op het achterveld waar-
voor we al lang van te voren aan het oefenen waren met de meester. We mochten zelfs een keer 's avonds voor in het hoofdgebouw met de wat oudere jongens TV gaan kijken naar het WK toen alle kleintjes al lagen te slapen.
We gingen ook soms naar het zwembad in Goirle of het bad van de Stadssporthal. En niet te vergeten: de Godelievedag, was ook erg leuk. De slaapkamers werden verbouwd met tussen-
schotten erin, je lag voortaan op hardboardplaten, dat was wel wennen maar ja.
Er werd ook een zwembad aangelegd op ons eigen Godelieve, Theo Driessen heeft gevraagd of ik er een keer mocht komen zwemmen want net voordat het zwembad klaar was mocht ik weer naar huis. En ik ben er gaan zwemmen, raar maar waar ik had weer hetzelfde gevoel . . . maar nu heimwee . . heimwee naar Godelieve.
Beste Godelievenaren, ik hoop jullie allemaal eens weer te ontmoeten, iedereen heeft deze tijd op zijn eigen manier beleefd. Ik hoop dat het allemaal goed gaat met jullie, dat is wat ik jullie allemaal toewens.

Frans de Roos
Naar bovenzijde pagina
Aanvankelijk was er allemaal nog mee te leven tot ik werd overgeplaatst naar de Witte Olifant. Een huisje met vele jon-
gens waaraan ik erg moest wennen, maar toch wel leuk, met een hok met dieren en een leuke tuin, en toch kreeg ik het er nog moeilijker. Heimwee groeide bij mij als een gezwel.
Een zware en zwarte begintijd was voor mij aangebroken op Godelieve.

Ik liep weg te voet; op weg naar huis, zelfs een keer in mijn pyjama, ik kwam wel een eind op weg maar wist dan niet meer welke straat en schoot toen boorde-
vol verdriet en in tranen een café binnen. De eigenares belde mijn ouders. En zo was ik weer terug bij af, bij Godelieve.
Ik ben daarna nog verschillende keren weggelopen en bereikte zelf een maal mijn ouderlijk huis, maar dan toch maar weer terug naar Godelieve. De juffen had-
Samen met mijn zus Gemma (helemaal rechts) in de speel-
tuin; ik loop 4e van rechts met ons hondje in de armen.
den het zwaar te verduren met mij, vooral na het bezoekje van mijn ouders als ik hen weer te-
rug zag keren naar huis.

Een van mijn zussen, Gemma, zat ook op Godelieve; in de Filistijnen. Voor haar was het een geschenk dat ik kwam, later mocht onze hond ook op Godelieve komen en dat vond iedereen zo leuk. Met de hond staan we verschillende malen op de foto (zie infoboekje 1968 onder "lec-
tuur") .
bron: www.dafclub.nl
beveiligd mailadres: verander _at_ door @ in je mailprogramma