Dus even voor diegenen met wie ik daar zat:

Bedankt voor het kaas jatten, het klop-
pen op de muren midden in de nacht, voor het stiekeme praten op het balkon tijdens huiswerkuur, het stiekem 's nachts ervandoor gaan, het vele roken waar we steeds weer smoezen voor moesten verzinnen, het simpel met el-
kaar muziek kunnen luisteren, de leuke uitstapjes die we hebben gemaakt, de soos-avonden, gewoon even kunnen babbelen als je dat nodig had.

Maar ook het heerlijke gillen als we weer eens ruzie hadden, de vele briefjes die over en weer zijn gegaan, het bij elkaar slapen . . .
Terug naar verhalen-index
beveiligd mailadres: verander _at_ door @ in je mailprogramma
Dénise Fusco
Gilze-Rijen
1979
Halverwege 1993 tot eind 1994
Kangeroe en Hamster
Helmond
Getrouwd, geen kinderen, wel twee schatten van honden
Naam:
Geboorteplaats:
Geboortejaar:
Periode in Godelieve:
Huisjes:
Huidige woonplaats:
Gezinssituatie:
boven: dit ben ik anno 1993, toen ik op Godelieve kwam.


Hiernaast: mijn groep in de Kangeroe. Ik zit helemaal links, met naast mij Rita Cardoso, Raymond, leidster Lisette, Joep en Bram. Van degene die op de grond zit weet ik de naam niet meer.
Ik was net 14 toen ik op Godelieve terecht kwam. De bedoeling was om af te vallen en tevens zat ik hier natuurlijk ook voor de ge-
zinssituatie thuis. Met mijn moeder had ik een haat/liefderelatie en dat ging ook echt niet meer.

Voor mij was Godelieve dan ook een soort thuis geworden. De eer-
ste 6 weken van mijn verblijf mocht ik niet naar huis. Heerlijk vond ik dat. Ik weet nog dat Jan Hoozemans mij ooit kwam troosten omdat ik op mijn bedje lag te huilen. Ik denk dat hij dacht dat ik heimwee had . . . Ja en of ik heimwee had, maar niet naar mijn thuis; nee, naar mijn oude school en mijn schoolvriendinnen . . .
Na die 6 weken verplicht daar blijven moest ik een weekend naar huis, ik weet nog dat ik heb gesmeekt om niet te hoeven gaan, maar ja, zo waren de regels. En regels waren bij Godelieve heel belangrijk. Maar de weekenden thuis bevielen me helemaal niet.
Terug naar verhalen-index
Naar bovenzijde pagina
Na die 6 weken verplicht daar blijven moest ik een week-
end naar huis, ik weet nog dat ik heb gesmeekt om niet te hoeven gaan, maar ja, zo waren de regels. En regels waren bij Godelieve heel belangrijk. Maar de weekenden thuis bevielen me helemaal niet.

Ik had een goede vriendschap opgebouwd met Jolanda Strijb, Rita Cordoso, Naijb el Mahdioui, Galid el Zeamari en Stefan Koper. En met hen heb ik die 1,5 jaar dat ik er zat ook heel veel plezier gehad. Dit was de allereerste plek in mijn leven dat ik me ergens geaccepteerd voelde; hier werd ik niet uitgescholden en hier hoorde ik gewoon bij de groep. ‘Tuurlijk heb ik mijn moeilijke periodes ge-
had. Want als je zag hoe dingen op Godelieve gebeur-
den, waarom kon dat dan ook thuis niet zo gaan? Nu ach-
teraf denk ik: omdat Godelieve een beetje mijn thuis was, gaf ik er misschien op een gegeven moment de brui aan, want ze konden me toch niks. DACHT ik . . . Totdat ze me dus kwamen vertellen dat ik weg moest en dat vond ik echt heel erg verschrikkelijk.
Uiteindelijk heb ik er dus 1,5 jaar gezeten en ben ik er nog niet veel mee opgeschoten. Lichamelijk dan, want geestelijk hebben ze me zeer zeker geholpen om me een beetje klaar te stomen voor de grote boze wereld.
Miranda Seyben en ik in de speeltuin
En waarschijnlijk zijn ze zich daar niet van bewust, maar ik weet zeker; als ik Godelieve niet had gehad, zou ik nu nog dat bange meisje zijn die tegen niemand in zou durven gaan . . .
In de Hamster met van links naar rechts:
Stefan Koper, Naijb el Mahdioui, ik en Galid el Zeamari.
Kortom:
Bedankt voor die 1,5 jaar die ik zo speciaal in mijn hartje heb zitten :))
Met veel liefs. Dénise Fusco
beveiligd mailadres: verander _at_ door @ in je mailprogramma