Ik heb erg vaak heimwee gehad en daar ook nogal eens in bed om gehuild. Die dingen maken zo'n indruk dat je die nooit meer vergeet. Ik was een keer een weekend voor proef naar huis en toen ik zondags terug moest had mijn vader een kapotte auto, en kon mij niet op tijd terug brengen. Mijn moeder heeft toen naar Godelieve gebeld en gevraagd of ze mij 's maandags terug mochten brengen. Ik weet nog dat mijn broers en zussen en ikzelf tijdens dat telefoon-
gesprek in spanning zaten en te hopen dat dat goed was. Ik kan me de blijdschap van ieder-
een en mijzelf nog herinneren toen mijn moeder inderdaad zei dat ik de volgende dag pas te-
rug hoefde.
Maar er zijn natuurlijk ook leuke dingen die ik me herinner, zoals de gezelligheid in de huisjes. Er is ook een keer een sport of spelletjesdag geweest. Er waren groepjes gemaakt en moesten we allerlei dingen doen, b.v. in 1 minuut zoveel mogelijk aardappels pitten. Het spelen in de speeltuin en vooral in het fort was altijd een feest.
En wat ik me heel erg goed herinner was natuurlijk die lieve juffrouw Pauline die zo goed voor ons zorgde. Het was (en is waarschijnlijk nog steeds) een schat en ook al ben ik 49, ik zeg nog altijd juffrouw Pauline.
Nou lieve mensen dit is mijn verhaal. Ik ben benieuwd of er nog meer komen.
Groetjes Astrid.
Naar bovenzijde pagina
Terug naar verhalen-index
Portretje van mijzelf in de Godelievetijd
Hallo beste mensen.
Wat was ik verrast toen ik onlangs op het internet las over de op handen zijnde reunie in 2007. Hierdoor heb ik contact gekregen met Sil en Helma en weet ik van het bestaan van de Godelieve-site. Wat leuk om die foto's te zien en met Helma ben ik al regelmatig aan het mailen.
Ik moet bekennen dat ik veel uit die tijd vergeten ben, maar als je de foto's ziet en de verha-
len leest, komt er toch weer het een en ander naar boven. Wat ik me nog heel goed herinner (zoals volgens mij iedereen) is het fort in de speeltuin en de knutselkelder met voornamelijk de caramellolly's.
Een minder leuke herinnering is het moment dat ik daar voor het eerst kwam, en mijn moeder mij achter moest laten. Dat is geen prettige ervaring. Je bent nog een kind en je snapt er niks van. Dit hebben we dus allemaal meegemaakt. Mij werd verteld dat ik altijd erg bleek en re-
gelmatig ziek was, en dat Godelieve goed voor mijn gezondheid zou zijn. Ik zou er voor 3 maanden heen gaan maar dat zijn er dus 15 geworden. Jaren later heb ik het er met mijn moeder over gehad en kreeg ik de echte reden te horen. Ik kom uit een gezin van 11 kinderen maar ik leefde op een eilandje. Ik was erg introvert en kon moeilijk contacten maken. Daar-
door had ik zo goed als geen vriendinnen, en vond ik het moeilijk om naar school te gaan.
Naam:
Geboorteplaats:
Geboortejaar:
Periode in Godelieve:
Huisjes:

Huidige woonplaats:
Gezinssituatie:

Beroep:
Astrid van Heugten
Den Bosch
1956 (2 juni)
1966 - 1967
1 maand in de Koekoek en de rest in de Kangeroe
Den Bosch
getrouwd met Hans, dochter Joyce (21) en zoon Rick (19)
groepsleidster kinderdagverblijf. Werk met kinderen van 0 tot en met 4 jaar.
Terug naar verhalen-index
Nu ben ik het tegenovergestelde en vind het heerlijk om onder de mensen te zijn, klets met iedereen en vind het heel interessant om nieuwe mensen te ontmoeten. Op Godelieve was ik ook een van de meisjes die Theo Dries-
sen zo leuk vond. Wat erg dat hij zo jong gestorven is.
Ik had een vriendin waarvan ik alleen nog weet dat ze Saskia heette. Zij was voor die tijd best wel opstandig. En op een dag was ze ergens heel boos over en besloot weg te lopen. Ik wilde haar niet in de steek laten en ging met haar mee, maar vond het doodeng. In Goirle hebben we in een café chips gegeten, en toen besloten dat we toch maar terug moesten gaan omdat we nergens heen konden. We hebben toen een hele preek gekregen: "Wat denken jullie wel niet? Jullie ouders denken dat jullie hier veilig in bed liggen!" Saskia moest een hele week papiertjes prik-
ken achter de huisjes en ik moest een week lang de schoenen van alle kinderen uit ons huisje poetsen. Dat schoenenhok kan ik me ook nog goed voor de geest halen.
Wat ik ook nog weet is dat we na het avondeten en de afwas de tafel moesten dekken voor het ontbijt, en dan moesten de borden en de bekers op zijn kop staan. Hoe ons huisje er van binnen uit zag weet ik ook nog goed.
Ik heb de verbouwing van de slaapkamers ook nog mee-
gemaakt. Maar volgens mij heb ik daar amper een maand geslapen want toen ging ik weer voorgoed naar huis.
beveiligd mailadres: verander _at_ door @ in je mailprogramma
beveiligd mailadres: verander _at_ door @ in je mailprogramma